elena_2004 (elena_2004) wrote,
elena_2004
elena_2004

«Яшчэ ў дзяцінстве я навучыўся шыць зубамі»

Цялесныя гісторыі Андрэя Жукава – гукарэжысёра без рук

Пасля таго няшчаснага выпадку мой родны бацька сказаў, што я больш не чалавек. Адвярнуўся і пайшоў, больш мы ніколі не бачыліся. Маці аддала мяне ў дзіцячы дом, таму што не ведала, што яшчэ можна зрабіць.
Але свет не без добрых людзей, і, верагодна, менавіта таму я змог выжыць. Быў нейкі дзядзька Толя, які кожны дзень прыносіў мне цюльпаны і трускалкі, таму што ведаў, што я іх люблю. Пры гэтым ён быў зусім староннім чалавекам: ні знаёмым, ні родным. Дзед у мяне таксама быў афігенны. Ён пляваць хацеў на тое, што ў мяне няма рук. Ён даваў мне касу і клікаў у поле. Я казаў: «Дзед, ты чо?», на што ён адказваў: «Што-небудзь прыдумаем!» І прыдумляў. Мы шмат кіламетраў хадзілі пешшу, ён мяне на кані ездзіць навучыў. Я пару разоў навярнуўся, але потым прыстасаваўся. Мне проста пашанцавала з народам, таму я і справіўся. Можа, яшчэ важна тое, што да пяці гадоў я рос у Сібіры, а там моцныя духам людзі.
Вядома, спачатку было страшна. Вось прыкінь: табе адразаюць рукі і ты наогул ні храна не ўмееш рабіць, у сарцір схадзіць без старонняй дапамогі не можаш. Калі я ў першы раз сам зашпіліў сабе гузік, гэта было цудам, гэта было шокам стагоддзя. Не памятаю, колькі часу спатрэбілася, каб здзейсніць гэтае простае дзеянне. Такія даты я не запамінаю, таму што не люблю на сябе мастурбаваць: я не спраўляю дні нараджэння, не фатаграфуюся, не вяду сацыяльныя сеткі.
Потым я абляніўся, перастаў саромецца. Часам прашу, каб мне штаны завязалі, і не лічу гэта дрэнным або сорамным. Але ў асноўным апранаюся сам і ў сарцір хаджу сам – прызвычаіўся, ведаю, плаваў. Нават на ровары магу ездзіць, на машыне. Шмат тачак разбіў, але не таму, што вадзіць не ўмеў, а таму што быў вар’ятам, на гранічнай хуткасці ганяў.
Самае галоўнае – не шкадаваць сябе. Што б ні здарылася. Калі раптам застанешся без нагі, табе давядзецца прабегчы марафон. Жаль да сабе шкодны, ён забівае. Гэта стан, пры якім ты скатваешся ў пекла, гэта дэградацыя, якая горш за наркаманію. Гэта справа выжывання не проста чалавека, але асобы.
Tags: жизнь, мужество, психология, человек
Subscribe

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 0 comments